„W tej trudnej sytuacji dowództwo niemieckie przerzuciło z Europy zachodniej na front wschodni dalszych 30 dywizji. Półtora miesiąca trwały ciężkie boje o Charków, który wojska radzieckie musiały ponownie opuścić. Natomiast próba powrotu Niemców do Kurska nie miała powodzenia. Wojska radzieckie odparły wszystkie ataki i utrzymały duży, strategicznie niezwykle ważny łuk w tym rejonie.
Wrzynał się on głęboko w ugrupowania nieprzyjaci la, stwarzając dogodne warunki dla dalszego natarcia i rozcinając dwa główne zgrupowania niemieckie, a mianowicie Centrum i Południe.
Łuk Kurski, który wojska radzieckie utrzymały i mocno ufortyfikowały, flankowały od północy i południa dwa występy pozostające w rękach niemieckich. Na północy znajdował się nieco węższy, ale za to głębszy występ noszący nazwę „orłowskiego", a na południu o wiele płytszy, utrzymujący miasta Biełgorod i Charków w rękach niemieckich. Było jasne, że o te tereny rozegra się wielka bitwa. Stanowiły one wyzwanie dla obu stroń, które zgromadziły tu ogromne siły. Nasuwało się tylko pytanie, kto ruszy pierwszy i kiedy to nastąpi.
Rejon Kurska, mający kluczowe znaczenie dla działań wojennych w każdym kierunku — zarówno z zachodu na wschód, jak i przeciwnie — ma jeszcze jedną znamienną cechę. Oto igła kompasu skacze tu jak szalona. Jest to zjawisko zwane kurską anomalią magnetyczną, a pochodzące stąd, że głęboko pod warstwą żyznego czarnoziemu leżą olbrzymie złoża rudy żelaznej. Tak więc ta magnetyczna anomalia odpowiadała niejako sytuacji frontowej. Powikłały się tu losy całych armii, stwarzając zagadkę, którą rozwiązać mogła tylko walka na śmierć i życie.“(14)