„Są nowe plakaty. Ten dziwny kolor, przypominający trochę dawne ułańskie amaranty, rani oczy, sercu każe bić szybciej. Przystaję przed murem. Sznur nazwisk zakładników. Jest Jarek, jako Jan Koliński. Jest Tadeusz i Grzegorz. Za kilka dni zostaną rozstrzelani.
Idę do Halinki. Pokazuje mi ubranie kupione dla Jarka. Martwi się, że buty mogą być za małe. Wie, że Jarek jest na liście. To nic, nawet jeśli wydrukują, że rozstrzelany. Ta kobieta mówiła, że „to się praktykuje". Pewnie, że straszne. Na miejsce Jarka zostanie rozstrzelany ktoś inny, jakieś inne nazwisko.
— Jego ciotka pojechała do gubernatora na Wawel. Może ją przyjmie, wysłucha, ułaskawi. Zrobiliśmy, co można. Nie, ja nie płaczę...
Na ubranie Jarka skapują łzy Halinki. Wolno, jedna za drugą, jak wciąż przedłużające się sekundy niepewności. W tej samej chwili w innych domach inne kobiety także „nie płaczą". Także żyją niepewnością i nadzieją.
Anna zapewniła mnie, że to będzie mój ostatni wyjazd. Jaką teraz dostanę robotę A przede wszystkim czy wrócę z tej podróży... Już się ubieram. Chcę być wcześniej na dworcu, znaleźć jakieś miejsce w wagonie. Roman rozmawia z Witoldem i Stachem. Ziutka przyrządza w kuchni jakieś „przyjęcie". Umówiony dzwonek. Halinka. Wbiega w podskokach, wita się, jakby na zabawę przyjechała.“(16)