„— Przelicz to — powiedział.
— Nie potrzeba — odparła Nicole. — A teraz proszę o krople.
— Zawsze noszę je przy sobie, żeby użyć na wszelki wypadek.
— Poza tym nie mam kluczy, aby wyjść z Trianon.
— Dostaniesz wszystko. O, masz!
— Jak to się wszystko szczęśliwie składa — zauważyła Nicole — jakby cudem, w samą porę. A teraz żegnam cię, mości książę.
— Jak to żegnam
— Przecież się już nie zobaczymy, bo zaraz po zaśnięciu panny Andrei muszę uciekać.
— Prawda. A więc żegnam cię — powiedział Richelieu 1 gdy dziewczyna znikła wśród ciemności, rzekł do siebie — Znowu mi się udało, ale doprawdy robię się za stary... Ta szelma zadała mi bobu. Ale mniejsza z tym, i tak wszystko to sobie odbiję.
CXIX UCIECZKA
Nicole była dziewczyną sumienną, więc po otrzymaniu pieniędzy od księcia postanowiła nie zawieść jego zaufania.
Pobiegła na miejsce spotkania z panem Beausire, który już na nią czekał.
W tym samym mniej więcej czasie baron de Taverney pożegnał Andreę, która została w mieszkaniu sama.
Gilbert patrzył z okna swojej izdebki w kierunku mieszkania Andrei aż do momentu, kiedy panna de Taverney zasłoniła okna. Nie mając możności ujrzenia ukochanej, Gilbert zwrócił wzrok w inną stronę i dostrzegł pana Beausire, a wkrótce potem Nicole.“(9)